Η χωματερή με τον αμίαντο

Τελικά, το φετινό καλοκαίρι αποδεικνύεται θερμό για τα περιβαλλοντικά ζητήματα του Νομού. Η δημοσιοποίηση των προθέσεων της κυβέρνησης για εκμετάλλευση των κοιτασμάτων λιγνίτη της περιοχής της Ποταμιάς Ελασσόνας ήρθε να αναζωπυρώσει τους χειρότερους φόβους μας. Φόβους που δεν διασκέδασε η δήλωση του αρμόδιου υπουργού ότι δεν είναι στις προτεραιότητες της κυβέρνησης η εκχώρηση των δικαιωμάτων εξόρυξης λιγνίτη. Μάλλον πρέπει να φοβόμαστε περισσότερο. Γνωρίζουμε καλά ότι τους επόμενους μήνες μεγάλα οικονομικά συμφέροντα του χώρου της παραγωγής ενέργειας, θα ασκήσουν ασφυκτικές πιέσεις για να πετύχουν το σκοπό τους που δεν είναι άλλος από την εξασφάλιση φτηνής πρώτης ύλης. Ήδη από καιρό διάφοροι καλοθελητές προετοιμάζουν το έδαφος και προσπαθούν να πείσουν τον αγροτικό πληθυσμό της περιοχής ότι η λύση στην οικονομική τους δυσπραγία θα είναι η λειτουργία των ορυχείων, χωρις φυσικά να αναφέρονται στις μεγάλες επιπτώσεις στην υγεία τους αλλά και στα αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα της ευρύτερης περιοχής..

Περιμέναμε από την πλειοψηφούσα παράταξη στο Νομαρχιακό Συμβούλιο μια περισσότερο υπεύθυνη στάση στο φλέγον ζήτημα από την «φυγή» στην κρίσιμη συνεδρίαση που ποτέ δεν έγινε. Είναι συνηθισμένη όμως η Νομαρχιακή αρχή να αποφεύγει να πάρει θέση όταν πρόκειται να συγκρουσθεί με κυβερνητικές επιλογές ή συμφέροντα ομόσταυλών της. Το έκανε με το λιγνίτη, το είχε κάνει και με τη χρήση του Lebaycid όταν κλήθηκε να απαντήσει σε μια σειρά ερωτημάτων που τις τέθηκαν από πολίτες και οργανώσεις, χρήση η οποία, φυσικά συνεχίζεται εις βάρος της υγείας των πολιτών..

Σιωπή γεμάτη νόημα εξ άλλου χαρακτηρίζει τη Νομαρχιακή Αρχή σε μια σειρά περιβαλλοντικών θεμάτων που τέθηκαν κατά καιρούς. Θυμίζουμε την περίπτωση του ελαιουργείου συμφερόντων της Ε.Α.Σ. που συνεχίζει να ρυπαίνει ανενόχλητα και επανερχόμαστε τόσο στα απόβλητα της ΕΛΒΑΚ που «πνίγουν» ένα μεγάλο μέρος του Δήμου Γιάννουλης όσο και στα περίφημα πια «ντοματάκια» που επανεμφανίστηκαν στον Πηνειό.

Ελπίζουμε να μην ξαναγίνουμε μάρτυρες στο θάνατο χιλιάδων ψαριών το Σεπτέμβρη λόγω του …ασφυκτικού συνδρόμου.

Στην πόλη της Λάρισας, μεγάλη θλίψη μας προκάλεσε το γεγονός της επίθεσης ορισμένων ασυνείδητων κατά των δέντρων σε πάρκα και πλατείες, καθως και σε ιστορικά μνημεία της πόλης. Δηλώνουμε ότι τα μέλη μας έχουν ενημερωθεί και είναι σε συνεχή επαγρύπνηση προκειμένου να βοηθήσουμε τις αρχές και ευελπιστούμε ότι θα προλάβουμε στο μέλλον τέτοιες απαράδεκτες ενέργειες.  Η εικόνα βέβαια της πόλης πολύ περισσότερο αμαυρώνετε από άλλα πράγματα και όχι από μεμονωμένες ενέργειες ανεγκέφαλων που ΜΠΟΡΟΥΝ γι’ αυτό καταστρέφουν. Ακριβώς στις εγκαταστάσεις επεξεργασίας αποβλήτων της ΔΕΥΑΛ, σε χώρο δηλαδή που κυκλοφορούν υπάλληλοι αλλά και δίπλα στον δρόμο που αποτελεί τη βόρια είσοδο της πόλης, συναντήσαμε και φωτογραφίσαμε τη μεγαλύτερη ίσως αστική χωματερή του Νομού: σκουπίδια κάθε είδους διάσπαρτα σε μήκος τουλάχιστον ενός χιλιομέτρου. Ιδιαίτερη εντύπωση μας προκάλεσε η παρουσία στα σκουπίδια φύλλων αμιάντου τουλάχιστον σε δύο σημεία, υλικό που χρειάζεται ειδικό χειρισμό τόσο στη συλλογή του όσο και στη διάθεσή του. Υπάρχουν σίγουρα ασυνείδητοι συμπολίτες μας που βρίσκουν την ευκαιρία να πετάνε τα σκουπίδια τους οπουδήποτε. Δεν θα μπορούσαν όμως να το κάνουν τόσο εύκολα αν η δημοτική αρχή φρόντιζε η δημοτική αστυνομία να ελέγχει και άλλους χώρους και δραστηριότητες και να μην έχει μετατραπεί σε έναν εισπρακτικό μηχανισμό έκδοσης κλήσεων για παράνομη στάθμευση.

Μετά τους ευχάριστους ήχους, εικόνες ντροπής

Απόβλητα ελαιουργείου 1

Απόβλητα ελαιουργείου 2

Ένας χρόνος μετά μια από τα ίδια

Νομίζουμε ότι πέρασε αρκετός χρόνος από τις ευρωεκλογές και ο κ. Κοκκινούλης θα έχει ήδη ολοκληρώσει την αποκρυπτογράφηση του μηνύματός τους και θα έχει καταλήξει στο ποιοι είναι οι κλέφτες και οι ψεύτες.

Εμείς πάντως, παρά τις σχετικές προβλέψεις του, εξακολουθούμε να είμαστε εδώ. Είναι λυπηρό βέβαια, να αναγκαζόμαστε να επανερχόμαστε σε θέματα που, λογικά, θα έπρεπε να έχουν λήξει. Λογικά. Πέρασαν σχεδόν δέκα μήνες από την πρώτη μας καταγγελία σχετικά με το θέμα της ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ διάθεσης ανεπεξέργαστων αποβλήτων του ελαιουργείου της ΕΑΣ Λάρισας σε παραπόταμο του Πηνειού και στο διάστημα αυτό φαίνεται ότι ΤΙΠΟΤΑ δεν έγινε. Το σχετικό βίντεο – στη διάθεση κάθε υπεύθυνου – αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Απορούμε τι – επιτέλους – χρειάζεται για να κινηθούν οι διάφοροι αρμόδιοι ώστε να πάψουν κάποιοι να θεωρούν εαυτούς υπεράνω νόμων. Ας μας το πουν! Επιτέλους! Κανείς δεν δικαιούται να ασελγεί ατιμώρητος πάνω στην περιουσία ΜΑΣ, στο ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ. Αν υπάρχουν πολίτες διαφόρων κατηγοριών, ας μας το πουν! Αν ο νόμος ισχύει επιλεκτικά, ας μας το πουν! Να ξέρουμε πως ν’ αντιδράσουμε!

Διανύουμε την πέμπτη ημέρα του «Φεστιβάλ Πηνειού». Δεν αρνούμαστε την ανάγκη για προσφορά πολιτισμού στους πολίτες όταν μάλιστα αυτή συνοδεύεται με την εξοικείωση με το ποτάμι και την ενσωμάτωσή του στην καθημερινότητα της πόλης.

Μας ενοχλεί αφάνταστα όμως η υποκρισία των κρατούντων και των κολαούζων της. Πως αλλιώς να χαρακτηριστεί η προσχηματική αναφορά στα αντιπλημμυρικά έργα όταν οι εντεταλμένοι αποψίλωναν τις όχθες του ποταμού; Η δικαιολογία των αντιπλημμυρικών κατέπεσε πλήρως και μάλιστα δια στόματος του άρχοντα της πόλης! Μπαρ, καραβάκια και «αξιοποίηση» ήταν πάντα ο στόχος τους παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις τους.

Την ίδια στιγμή, ακριβώς δίπλα τους, το ποτάμι της Λάρισας αργοπεθαίνει υπό των ήχο χορδών και οργάνων. Ο άλλοτε κραταιός Πηνειός κατάντησε ρυάκι. Χρειάζεται η ενίσχυσή του από τους αγωγούς ομβρίων για να δούμε νερό να τρέχει στην κοίτη του. Αγωγούς οι οποίοι μετέφεραν ενίοτε (δεν δεχόμαστε διαψεύσεις) και αστικά απόβλητα. Η εικόνα του ποταμού, παρά τις έντονες ανοιξιάτικες βροχοπτώσεις, είναι απελπιστική: χαμηλή στάθμη και σημάδια ευτροφισμού παντού.

Πώς να είναι αλλιώς όταν από το (Δημοτικό) Αισθητικό Άλσος χύνονται στο ποτάμι άγνωστης προέλευσης απόβλητα; Ναι! Μέσα από τη Δημοτική περιουσία χύνονται στο ποτάμι απόβλητα! Είτε το γνωρίζει είτε όχι η Δημοτική Αρχή, οφείλει να σταματήσει την ρύπανση ΤΩΡΑ και να δώσει άμεσα εξηγήσεις!

Ας σοβαρευτούν, επιτέλους, οι κύριοι.

Περιβαλλοντική πολιτική δεν γίνεται στα λόγια και με επετειακές ανακοινώσεις. Γίνεται στην πράξη. Χρειάζεται δουλειά κοπιαστική και καθημερινός αγώνας. Είναι προφανές ότι κάποιοι ούτε όρεξη ούτε – κυρίως – βούληση έχουν να την κάνουν.

Σχετικά:

http://www.youtube.com/watch?v=ebiDqld4S34

http://www.youtube.com/watch?v=bKv0A5GjlOs

Η δημόσια υγεία σε κίνδυνο

Το πρόγραμμά περιήγησης σας μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας. Τριτοκοσμικές εικόνες εν έτει 2009 αντίκρισαν χτες μέλη του συλλόγου μας, κατά τη διάρκεια επίσκεψης στην επαρχεία Ελασσόνας. Επίσκεψης από την οποία δεν έλειψαν, για μια ακόμη φορά, τα μικροατυχήματα που κόστισαν ένα ζευγάρι κάλτσες, ένα λερωμένο παντελόνι και μια μικρή ταλαιπωρία σε όλους μας: Εκλεκτό μέλος του συλλόγου, στην προσπάθεια να προσεγγίσει και φωτογραφίσει τα πειστήρια, έπεσε μέχρι το γόνατο σε χαντάκι με απόβλητα.

Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους, αλλά ας πούμε μερικά πράγματα.

Σύμφωνα με την κείμενη και ισχύουσα νομοθεσία, τα υποπροϊόντα σφαγής θα έπρεπε να αποτεφρώνονται ή συναποτεφρώνονται σε πιστοποιημένες μονάδες.

Τέτοιες μονάδες λειτουργούν στο Νομό Λάρισας. Το συγκεκριμένο όμως σφαγείο – χωρίς να γνωρίζουμε αν είναι το μοναδικό – αντί να εφαρμόσει το Νόμο, ακολουθεί την μέθοδο της απλής ταφής στον περίβολο της Μονάδας. Είδαμε και φωτογραφίσαμε μηχανήματα έργου να έχουν ανοίξει απλούς λάκκους και να τους έχουν γεμίσει με κεφάλια, πόδια, κοιλιές… Υποψιαζόμαστε ότι όλη η έκταση γύρω από το σφαγείο είναι γεμάτη με τέτοιους λάκκους. Είδαμε να έχουν κατασκευαστεί φράγματα πάνω σε κοίτες χειμάρρων και να δημιουργούνται μικρές λίμνες όπου καταλήγουν είτε με φυσική ροή είτε μέσω αγωγών, τα υγρά απόβλητα του σφαγείου. Είδαμε κυριολεκτικά καμένη βλάστηση στα σημεία όπου αυτά τα απόβλητα ρέουν επιφανειακά. Είδαμε ακριβώς δίπλα σταροχώραφα ποτισμένα με λύματα, έτοιμα να δώσουν εκλεκτής ποιότητα αλεύρι. Είδαμε κοπάδια να βόσκουν σε χωράφια διάσπαρτα με κρανία ζώων και απομεινάρια σαρκών διασκορπισμένα από αγέλες σκύλων και σμήνη κοράκων.

Σε απόσταση περίπου 5 χιλιομέτρων από το σφαγείο και σε εγκαταλειμμένο λατομείο στα όρια της τέως κοινότητας Λυκουδίου, βρήκαμε υποπροϊόντα σφαγής σκεπασμένα πρόχειρα με βράχια, κροκάλες και σμήνη μυγών. Να σημειωθεί ότι πολύ κοντά στο λατομείο αυτό υπάρχει πηγή με την ονομασία «Μάνα» από την οποία υδροδοτούνταν τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα ο οικισμός Λυκουδίου. Να σημειωθεί επίσης ότι στους πρόποδες του λόφου στον οποίο βρίσκεται το λατομείο υπάρχει βρύση με πηγαίο νερό στην οποία σταματούν ταξιδιώτες να ξεδιψάσουν. Η γνωστή βρύση «Νικοτσάρα».

Ακούσαμε επίσης, χωρίς να το διαπιστώσουμε ιδίοις όμμασι ότι υποπροϊόντα θάβονται και σε άλλα σημεία της περιοχής….

Το ζήτημα αυτού του τρόπου λειτουργίας του συγκεκριμένου σφαγείου αγγίζει όχι μόνο το περιβάλλον αλλά ζητήματα δημόσιας υγείας. Για τον λόγο αυτό, καλούμε τις υπηρεσίες της Νομαρχίας να προβούν σε άμεσους και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΟΒΑΡΟΥΣ ελέγχους. Καλούμε την Δικαιοσύνη να επέμβει ΑΜΕΣΑ προκειμένου να σταματήσει τα όσα συμβαίνουν. Καλούμε την Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών και τους τρεις Δημάρχους, αναλογιζόμενοι τις ΒΑΡΥΤΑΤΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ τους, να παρέμβουν άμεσα και να ζητήσουν συγνώμη από τα μέλη τους, τους δημότες και τους επισκέπτες των Δήμων τους. Είναι το ελάχιστο που μπορούν να κάνουν…

Ο Πηνειός και το τυρί

Η σύσκεψη του Συλλόγου των Τυροκόμων Λάρισας

Με ικανοποίηση διαβάσαμε ότι κατά τη διάρκεια σύσκεψης την Τρίτη 9/9 οι τυροκόμοι παραδέχτηκαν ότι τυχόν εναπόθεση τυρογάλακτος στα ποτάμια οικοσυστήματα προκαλεί προβλήματα σε αυτά. Λένε ότι η παραδοχή ενός προβλήματος είναι ο μισός δρόμος ως τη λύση του. Έστω και τώρα, ας κινηθούν. Αισθανόμαστε ικανοποίηση εάν συμβάλαμε έστω και στο ελάχιστο προς αυτή την κατεύθυνση. Διαβάσαμε επίσης ότι αποφάσισαν και βάζουν μπροστά σχέδιο δημιουργίας μονάδας επεξεργασίας του τυρογάλακτος με ανάκτηση και εκμετάλλευση των στερεών. Θα παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μέχρι να ολοκληρωθούν οι προσπάθειες οι βιομηχανίες θα τύχουν οποιασδήποτε ασυλίας. Γνωρίζουμε καλά ότι ανάμεσα στα μέλη του κλάδου υπάρχουν και ασυνείδητοι οι οποίοι έχουν συνηθίσει σε πρακτικές οι οποίες μπορούν να χαρακτηριστούν έως και εγκληματικές. Έχουμε επισημάνει περιπτώσεις όπου το τυρόγαλο διατίθεται σε λάκκους στο έδαφος δίπλα στον βιολογικό καθαρισμό τυροκομείου και μάλιστα σε εδάφη αμμώδη τα οποία είναι ιδιαίτερα υδατοπερατά. Εφιστούμε την προσοχή των αρμόδιων υπηρεσιών αλλά και των μελών του Συλλόγου των Τυροκόμων ότι οι πολίτες δεν θα ανεχτούν πρακτικές οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο ειδικά την ποιότητα του υπόγειου υδατικού δυναμικού. Σε ότι αφορά τον τρόπο επεξεργασίας των αποβλήτων που οι μονάδες τους παράγουν, υπάρχουν νομοθετικά θεσμοθετημένα όρια ποιοτικών χαρακτηριστικών που θα πρέπει να τηρούνται και σύμφωνα με αυτά θα κριθούν – εκ του αποτελέσματος. Εμείς, ως πολίτες, έχουμε υποχρέωση να ελέγχουμε – και την αποτελεσματικότητα των νόμων και τις επιχειρήσεις – και αυτό θα κάνουμε.

Θα θέλαμε, τέλος, να τονίσουμε στους εκπρόσωπους του συλλόγου ότι κανείς δεν μίλησε ποτέ για τοξικότητα του τυρογάλακτος ως προς τον άνθρωπο. Ρυπογόνο είναι και μάλιστα με υψηλότατο οργανικό φορτίο. Υπολογίζεται ότι το οργανικό φορτίο του τυρόγαλου είναι περίπου 50 φορές υψηλότερο αυτού των αστικών λυμάτων! Έχοντας αυτό υπόψη, λέμε ότι πολύ εύκολα μπορεί το τυρόγαλο να καταστρέψει έναν υδάτινο αποδέκτη με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για την ζωή μας και την ποιότητα του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ζουν και δραστηριοποιούνται και οι τυροκόμοι.

Η κατάσταση στην γέφυρα του Πηνειού στον έξω (νέο) κλάδο

Παρατηρήσαμε τελευταία αυξημένη παρουσία πουλιών στην έξω κοίτη του Πηνειού ποταμού. Θέλοντας να εξετάσουμε τους λόγους, επισκεφθήκαμε την περιοχή. Παρατηρήσαμε μεγάλα σμήνη ερωδιών, πελαργών αλλά και κοράκων και άλλων πουλιών τα οποία ψάρευαν στις διάσπαρτες αποκομμένες στέρνες που έχουν σχηματιστεί μέσα στην κοίτη καθώς η ροή στον ποταμό έχει σχεδόν μηδενιστεί. Τα σμήνη αποδεκάτιζαν τους πληθυσμούς των ψαριών και των αμφίβιων του ποταμού ίσως λίγο πριν αυτά ψοφήσουν από την έλλειψη οξυγόνου. Το θέμα αναδεικνύει την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο Πηνειός.

Την εικόνα αυτή συνοδεύει όμως – ως κάδρο για να ολοκληρωθεί ο πίνακας – η εμφανής παρουσία του πολιτισμού μας: Ακριβώς κάτω από τη γέφυρα, μπάζα, ξύλα και πέτρες έχουν δημιουργήσει φράγμα παρεμποδίζοντας την ελάχιστη έστω ροή. Σκουπίδια, πλαστικές σακούλες, τελάρα, υλικά συσκευασίας, κομμένο γκαζόν συσσωρεύονται κάτω από την γέφυρα δημιουργώντας εικόνα που ντροπιάζει την πόλη και πληγώνει βάναυσα την αισθητική μας. Φαινόμενα ευτροφισμού κάνουν την εμφάνισή τους με τα νερά να πρασινίζουν και να αλλοιώνονται. Όπως μας καταγγέλθηκε, πολλές φορές και ειδικά τις νυχτερινές ώρες, οι οσμή σαπίλας είναι αφόρητη. Όλα αυτά, ανάμεσα σε δύο σημαντικές εστίες ρύπανσης (λάδια και ντομάτες) στις οποίες πρόσφατα αναφερθήκαμε και λίγα μέτρα πρίν το αμαξοστάσιο του Αστικού ΚΤΕΛ, το οποίο και στις φωτογραφίες φαίνεται να «εισβάλει» εντός της διαπλατυσμένης γύρω του κοίτης του ποταμού.

Καλούμε τις αρμόδιες υπηρεσίες, Δήμο, Νομαρχία, Περιφέρεια, όποιες τέλος πάντων και αν είναι αυτές να επιληφθούν του θέματος.

Επιτέλους!

Η περιφέρεια προχωρα στην αποκατάσταση των “μικρών”  χωματερών, όπως θα επρεπε να εχει κανει από την αρχή! Διαβάζουμε σήμερα στον τύπο της Λάρισας ότι υπογραφηκε συμβαση ανάμεσα στην περιφερεια και στον Ενιαίου Φορέα Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Λάρισας για την αποκατάσταση 36 ΧΑΔΑ μικρής επικινδυνότητας.

Όπως τονίζαμε στα δυο τελευταία άρθρα μας, η ευθυνη για την κατάσταση όπως διαμορφωνόταν βάρυνε την πολιτεία κατά κύριο λόγο και την τοπική αυτοδιοίκηση κατά δεύτερο. Εμείς πιστεύουμε ότι η συμβολή μας σε αυτόν τον τομέα ήταν καθοριστική και η εξέλιξη αυτή δείχνει ότι βαδίζουμε στον σωστό δρόμο και μας δίνει θάρρος να προχωρήσουμε.

Επισημαίνουμε όμως την αναγκη να οριστουν οργανωμένοι και ελεγχόμενοι χώροι διάθεσης υλικών κατεδάφισης (μπαζών) καθώς και υλικών κηποτεχνίας για περαιτέρω επεξεργασία. Σε διαφορετική περίπτωση ειναι βέβαιο ότι στη θέση των 30 χωματερών που θα κλείσουν, θα δημιουργηθούν 50 καινούργιες.

Μας πνίγουν τα σκουπίδια

Το ζήτημα της διαχείρισης των απορριμμάτων είναι και παραμένει ένα από τα πλέον κρίσιμα περιβαλλοντικά προβλήματα για τις σύγχρονες κοινωνίες. Παράγουμε συνεχώς αυξανόμενες ποσότητες απορριμμάτων τόσο σε μάζα όσο και σε όγκο. Επιπρόσθετα λιγοστεύουν οι χώροι στους οποίους μπορούμε να τα αποθέσουμε με ασφάλεια και χωρίς να προκληθούν αντιδράσεις (δικαιολογημένες ή μη) από τους κατοίκους των περιοχών που γειτονεύουν στις εγκαταστάσεις των σκουπιδότοπων. Ακόμα όμως κι αν βρεθούν τέτοιοι χώροι, θα γεμίσουν πριν το καταλάβουμε και πάλι θα αναζητούμε νέους.

Σ’ ένα τόσο πολύπλοκο, δυσεπίλυτο και ακανθώδες πρόβλημα, η ανοησία των ιθυνόντων έρχεται να προσθέσει προβλήματα που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να μην υφίστανται: μετά τα αλλεπάλληλα πρόστιμα από την ΕΕ για μη εφαρμογή των κοινών αποφάσεων και της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, το ΥΠΕΧΩΔΕ αποφασίζει να συμμαζέψει κακήν κακώς όλους τους ανοιχτούς σκουπιδότοπους σε όλη την Ελλάδα. Όλα αποφασίστηκαν και ξεκίνησαν να εφαρμόζονται στο πόδι. Η ελληνική ύπαιθρος είναι διάσπαρτη με μικρούς σκουπιδότοπους οι οποίοι «φιλοξενούν» κυρίως υλικά κατεδάφισης (μπάζα). Συνήθως γύρω από έναν τέτοιο χώρο σταδιακά δημιουργείται σκουπιδότοπος όπου ο καθένας «αφήνει» ογκώδη αντικείμενα (στρώματα, παλιά έπιπλα κ.α), προϊόντα κηποτεχνίας, υλικά συσκευασίας (πλαστικά δοχεία, σακούλες λιπασμάτων). Κάποιοι θα πετάξουν και τα οικιακά τους απόβλητα, άλλοι τα βιοτεχνικά και κανείς δεν θα καταλάβει πότε ο σκουπιδότοπος γίνεται κανονική χωματερή. Αν λοιπόν σε έναν μικρό περιφερειακό δήμο αποτελούμενο για παράδειγμα από 10 – 11 οικισμούς, «κλείσεις» με διοικητικές αποφάσεις όλες τους τις μικρές χωματερές χωρίς να φροντίσεις να δώσεις στους κατοίκους τη δυνατότητα να διαθέσουν κάπου οργανωμένα και ελεγχόμενα τα μπάζα τους, τότε το σίγουρο είναι ότι έχεις εξασφαλισμένη την ανάπτυξη ίσως περισσότερων σκουπιδότοπων από αυτούς που έκλεισες.

Τι έκανε η Περιφέρεια, η Νομαρχία, οι Δήμοι; Τίποτα απολύτως! Έκλεισαν διοικητικά τις χωματερές, κάποιες τις αποκατέστησαν, σε άλλες φύτεψαν ταμπέλες «απαγορεύεται η ρίψις μπαζών» και ένιψαν τα χέρια τους!

Στο θέμα που δημιουργήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα αναφορικά με την χωματερή στα Κυπαρίσσια του Δήμου Νίκαιας, η Περιφέρεια δεν ενέκρινε την μεταφορά των λιγοστών απορριμμάτων σε κάποια χωματερή η οποία επρόκειτο να αποκατασταθεί. Δεν ενέκρινε την εκταμίευση κανενός ποσού ώστε να γίνουν οι ελάχιστες παρεμβάσεις στο χώρο. Φυσικό κι ακόλουθο ο χώρος να μετατραπεί από έναν απλό σκουπιδότοπο που ήταν πριν τρία χρόνια σε κανονική χωματερή.

Παρακάτω παρατίθεται απόσπασμα μελέτης περιβαλλοντικής αποκατάστασης ανεξέλεγκτων χωματερών που λέει πολλά και που θα ταίριαζε απόλυτα και στην περίπτωση της Νίκαιας.

«Οι παραπάνω αξιολογηθέντες Χ.Α.Δ.Α. έχουν βαθμό επικινδυνότητας που δεν οδηγεί στη λήψη μέτρων αποκατάστασης. Πιστεύουμε όμως ότι όσο οι χώροι παραμένουν υποβαθμισμένοι και μετά την αποκατάσταση των υψηλότερης επικινδυνότητας χώρων του Δήμου υπάρχει ο κίνδυνος αυτοί να μετεξελιχθούν πολύ γρήγορα σε χώρους απόρριψης παντός είδους αποβλήτων. Θα πρέπει εδώ να τονισθεί η ανάγκη ο Δήμος να οριοθετήσει, διαμορφώσει και ορίσει χώρους απόρριψης υλικών κατεδάφισης επειδή οι παρατηρηθέντες όγκοι αυτού του είδους των αποβλήτων δείχνουν ότι τέτοιοι χώροι είναι απαραίτητοι. Σε μελλοντική στιγμή θα πρέπει να εξετασθεί η πιθανότητα οργάνωσης χώρων λιπασματοποίησης αποβλήτων γεωργικών δραστηριοτήτων. Επανερχόμενοι στα της αξιολόγησης, προτείνεται η μεταφορά των ζυμώσιμων αποβλήτων, των αποβλήτων αγροτικών δραστηριοτήτων, των υλικών συσκευασίας και ίσως και μέρους των υλικών κατεδάφισης στους προς αποκατάσταση ΧΑΔΑ του Δήμου. Τέλος, τα εναπομείναντα υλικά κατεδάφισης προτείνεται να διαστρωθούν με τέτοιο τρόπο ώστε να αναβαθμισθεί αισθητικά το τοπίο. Επαναλαμβάνεται και τονίζεται το γεγονός ότι αν δεν ορισθούν χώροι απόθεσης υλικών κατεδάφισης, σύντομα θα παρατηρηθούν αποθέσεις αποβλήτων στους ίδιους ή σε νέους χώρους.»

Υ.Γ. Αυτό που συμβαίνει στις χωματερές της Αγιάς και της Μελιβοίας ειναι ενα ακόμη θέμα που θα μας αποσχολήσει το επόμενο χρονικό διάστημα. Αναμένουμε με αγωνία κάποιες πληροφορίες αναφορικά με τους περιβόητους Σταθμούς Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων. Αλλά θα επανέλθουμε σύντομα.

Next Page »